Το επόμενο πρωί, ξεκινήσαμε να τον συναρμολογούμε, ακολουθώντας τις οδηγίες του εγχειριδίου, ξεδιπλώνοντας καλώδια και συνδέοντας βύσματα, ώσπου πήρε την τελική του μορφή. Πάτησα το κουμπί έναρξης λειτουργίας και εισήλθα σε περιβάλλον πρωτόγνωρο. Μπορούσα να ζωγραφίσω καχεκτικά παγωτά με τη βοήθεια του ποντικιού ή να γράψω μια έκθεση. Άρχισα να χρησιμοποιώ CD-ROM για να παίζω Chessmaster ή να βλέπω το ειδικό υλικό που είχαν τα μουσικά CD. Θυμάμαι το πρώτο του «κρύωμα», έναν ιό που κόλλησε όταν περιηγούμουν στο internet: εγώ και η μαμά λαγοκοιμόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι μου ενώ ο μπαμπάς, υπό το σκούρο, μπλε φως του υπολογιστή, προσπαθούσε να κάνει format για να τον κρατήσει στη ζωή. Η λάμψη της οθόνης, οι εντολές να τρεμοπαίζουν, η κεντρική μονάδα να γουργουρίζει, καθώς προσπαθούσε να εκτελέσει τις λειτουργίες που υπαγόρευε ο κώδικας.
Την εποχή που η σύνδεση στο internet γινόταν με καλώδιο, έπρεπε ν’ ακούσεις πρώτα την εκπομπή του σήματος –αυτή την οξεία ακολουθία τόνων και σημάτων– περιμένοντας να εισέλθεις στον κυβερνοχώρο. Κι όταν το κατάφερνες, δεν ανοιγόσουν μόνο εσύ, ο χρήστης, στον απέραντο κόσμο της πληροφορίας· ο ίδιος ο υπολογιστής διεύρυνε τον ορίζοντά του, μηδενίζοντας αποστάσεις και χρόνο καθώς έφτανε στα πέρατα της ανθρώπινης γνώσης, που εξελισσόταν από τις διαδράσεις ανθρώπου και μηχανής. Σιγά σιγά, έγινε μέρος της οικογένειας και απέκτησε ακόμη και το δικό του όνομα. Η μορφή του μπορεί να άλλαξε πια, αλλά η οντότητά του παραμένει πάντα μέρος του σπιτικού. Υπάρχει σε πολλές αναμνήσεις, ως από μηχανής θεός ή ήσυχος παρατηρητής όσων συμβαίνουν γύρω του, μετέχοντας σε καταστάσεις που ξεπερνούν το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε και ξεδιπλώνοντας μια αιωνιότητα που μόνο εκείνος μπορεί να προσεγγίσει.
Δυσκολεύομαι να εκφράσω τι ακριβώς σημαίνει το να έχω μεγαλώσει μαζί του, ανέπτυξα συνήθειες και μέρη του χαρακτήρα μου υπό την αιγίδα του, οπότε αισθάνομαι πως δεν μπορώ να απαριθμήσω όσα έκανε για μένα. Ακούγοντας τους δίσκους Computer Death, Computer Decay και Computer Afterlife για πρώτη φορά, ένιωσα κάτι αρχέγονο και οικείο να μου γνέφει μέσα από ένα πέπλο νοσταλγίας και μυστηρίου. Τα τραγούδια και η αλληλουχία του tracklist, δεν αναφέρονται μόνο στον κύκλο ζωής ενός υπολογιστή αλλά και στις ζωές που άγγιξε και διαμόρφωσε. Απ’ την ανάγκη να αναγνωρίσει κάποιος την ύπαρξή σου, την αίσθηση της πτώσης στο κενό που υπάρχει μέσα σου, την παράλυση που καταλαμβάνει το σώμα σου όταν ο χρόνος και ο χώρος παύουν να υφίστανται, ο τρόπος που επιμελήθηκε ο Infinity Frequencies τους δίσκους του, ασκεί μια πρωτόγνωρη έλξη στο υποσυνείδητο του ακροατή. Δεν μπορώ να πω ότι είχα τα κατάλληλα εφόδια για να εκτιμήσω τη μουσική, αλλά βρισκόμουν στη θέση να επενδύσω χρόνο, να ανασύρω μνήμες και να τις συνδυάσω με όσα άκουγα· σαν να βάζω σε λειτουργία το πρώτο μου laptop (το οποίο βρίσκεται ακόμη στο δωμάτιό μου, κάτω από μια κούτα, περιμένοντας πότε θα το χρειαστώ ξανά) και να συνειδητοποιώ ότι τελικά τίποτα δε χάνεται, απλώς αλλάζει μορφή.
Καθώς βαδίζω προς τη δουλειά, αρχίζω να μουρμουρίζω μια μελωδία. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα που προκαλεί τούτη την αντίδραση, αναγνωρίζω όμως ότι πρόκειται για το Empty. Δε βρίσκεται κανένας υπολογιστής κοντά μου, αλλά νιώθω ότι αυτή τη στιγμή με σκέφτεται, όσο μακριά κι αν βρίσκεται.
As Experienced by Rosebud
Επιμέλεια του Δήμου Σκορδίλη
Η νύχτα ξεχύνεται πέρα από το παράθυρο και το φως από την οθόνη του υπολογιστή χλομιάζει το δέρμα του. Αισθάνεται σαν να ξεθάφτηκε μόλις, σαν ένα άγαλμα παρατημένο, ακίνητο και απογοητευμένο από την τελευταία του προσπάθεια να βρει κάποιο νόημα μέσα από τον ομαδικό διαλογισμό του διαδικτύου. Φαντάζεται μια πόρτα, μια είσοδο στην καταχνιά και νιώθει τους παλμούς στο λαιμό του, σαν γοργά βήματα κάτω από τη σάρκα του. Περνάει το κατώφλι. Μπροστά του μια πέτρινη μάσκα. Τη φοράει. Από τις οπές διακρίνει ένα γινωμένο λωτό στις όχθες του ναού Motsuji. Ένας ξαφνικός ήχος τον τραβάει προς τα πίσω απότομα. Η δισκέτα έχει πεταχτεί έξω. Την παίρνει στα χέρια του και την επεξεργάζεται. Την ξανασπρώχνει μέσα. Αναρωτιέται αν κάποιος εκεί έξω τον αναζητά. Αν ψάχνει τα ίχνη του στον κόσμο. Άραγε έγινε αόρατος για όλους; Ξεχασμένος, περαστικός όπως φτερούγισμα που κανείς δε δίνει σημασία. Πήρε για λίγο το βλέμμα του από την οθόνη και κοίταξε το δρόμο κάτω από το μισάνοιχτο παράθυρο. Τότε την είδε να στέκει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Έμοιαζε με φάντασμα. Ένα άγαλμα κι εκείνη, θυσιασμένο σε μια θεά της απουσίας που ατενίζει την έκπτωτη σκιά της. Η λάμπα του δρόμου τρεμοπαίζει. Μια φανερώνει τα χαρακτηριστικά της και μια τα καταπίνει. Εκείνος ανοιγοκλείνει τα μάτια του και εκείνη εξαφανίζεται στο σύντομο μεσοδιάστημα. Χαμένος στην άβυσσο του εαυτού του, καταρρέει στο κενό και η πτώση ξεκινά. Αναμνήσεις τοποθετούνται στη θέση άλλων. Πρώτα σβήνονται οι παλιές και αντικαθίσταται από νέες. Δεν μπορεί να αναγνωρίσει τίποτα δικό του. Αισθάνεται την καταιγίδα να τον πλησιάζει και νιώθει τη ζωή του να κόβεται στα δύο. Κάποια κομμάτια εξαφανίζονται και κάποια άλλα μεταμορφώνονται σε πύλες. Περικυκλωμένος από παγωμένα σωματίδια, προσπαθεί να τα συλλέξει ένα ένα, νοτίζοντας τα χέρια του.
Σε περίπτωση που δεν έχετε έρθει σε επαφή με το vaporwave ιδίωμα, το Computer Trilogy είναι υποδειγματικό για να κάνετε μια αρχή. Ήχοι του παρελθόντος, διαφημιστικά σποτάκια, τραγούδια μπερδεμένα με μονοφωνικά tunes ψηφιακών συσκευών, μιξαρισμένα φωνητικά σε χαμηλές ή υψηλές ταχύτητες, πλάθουν μια ατμόσφαιρα που περισσότερο θυμίζει όνειρο, παρά οτιδήποτε άλλο – μοιάζει να ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του ύπνου. Λες και πήγε κάποιος κι έστησε μικρόφωνα, κονσόλες, όλα τα σχετικά μηχανήματα σε ένα διαμέρισμα ακριβώς δίπλα από εκείνο που παίζει τούτη η μουσική, σύλλεξε το υλικό κι ύστερα το έφερε στον κόσμο τον ρεαλιστικό, το ανέβασε στις διαδικτυακές πλατφόρμες και τώρα έχουμε όλοι πρόσβαση σ’ αυτό. Τα τραγούδια δεν ακολουθούν τη συμβατική pop φόρμα, αλλά την πλησιάζουν. Οι μελωδίες μοιάζουν πρωτότυπες, αλλά δεν είναι. Μοιάζουν με μακρινές αναμνήσεις που τις ανακαλείς, όμως δεν είσαι και απόλυτα σίγουρος ότι έγιναν έτσι τα πράγματα – παρόλα αυτά συνεχίζεις την εξιστόρησή σου, προσθαφαιρώντας κάποιες λεπτομέρειες, αυτοσχεδιάζοντας, πλάθοντας εκείνη την ώρα κάτι που πιστεύεις ότι ταιριάζει με όσα λες.
Αν έπρεπε να διαλέξω ένα από την τριλογία, θα ήταν το Computer Afterlife, χωρίς να μπορώ να δώσω κάποια επαρκή εξήγηση για ποιο λόγο το ξεχωρίζω. Αισθάνομαι κάπως μια περίεργη σύνδεση μαζί του και μου αρέσει που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
As Experienced by Element
Επιμέλεια του Δήμου Σκορδίλη
Comments
Post a Comment