Sekiro: Shadows Die Twice by FromSoftware

Όταν μαθαίνεις κάτι ταχύρυθμα μπορεί να καταφέρεις να το απομνημονεύσεις, να αντλήσεις από αυτό αρκετά, ανάλογα τις ικανότητές σου, όμως ο δρόμος για την καρδιά χρειάζεται χρόνο. Δεν έχει σημασία αν μπορείς να διαβάσεις ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων γρήγορα μα το πόσο θα το αφήσεις μετά να σταθεί μέσα σου. Θα μεταβείς στο επόμενο με το που το ολοκληρώσεις; Θα το συζητήσεις; Θα γράψεις κάτι γι’ αυτό; Θα ζωγραφίσεις; Θα συνθέσεις ένα τραγούδι; Τι θα ήθελες να κάνεις; Απολύτως τίποτα είναι επίσης μια επιλογή. Αναφέρομαι στο τι θα ακολουθήσεις μετά. Ο χρόνος που θα προσφέρεις στον εαυτό σου προκειμένου να αποκτήσει ρίζες το έργο. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο να ισχύει κάθε φορά. Επιλέγω την περίπτωση μιας δημιουργίας που σου άρεσε πολύ, που σε προβλημάτισε ή σου έμαθε κάτι καινούργιο ή ακόμη κι αν δεν κατάλαβες πολλά, παρά μετά την ολοκλήρωση αισθανόσουν μια αλλόκοτη αναστάτωση. Τι κάνεις από κει και πέρα;

Η γνώμη μου είναι ότι αυτό που οφείλεις να προσφέρεις στον εαυτό σου είναι μια παύση, σαν να σταματάς έναν περίπατο και αφουγκράζεσαι τους ήχους του περιβάλλοντος. Μέτρα τους παλμούς σου αν αυτό σε βοηθάει. Πιες μερικές γουλιές νερό. Βρες μια σκιά, κάθισε κάτω από ένα δέντρο. Βρέξε το πρόσωπό σου ή δοκίμασε το κολατσιό σου. Κλείσε τα μάτια και πάρε ένα σύντομο υπνάκο.

Καμιά φορά προκειμένου να γεμίσουμε τις ώρες μας φορτωνόμαστε πολλά παραπάνω από όσα πραγματικά μπορούμε ν’ αντέξουμε κι από ένα σημείο και μετά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, το φορτίο αρχίζει και αλλοιώνεται. Φανταστείτε τις πληροφορίες σαν ένα βουνό από κούτες γεμάτες πράγματα. Αυτές που βρίσκονται κάτω κάτω δέχονται το βάρος των επάνω. Επίσης δεν είναι εύκολα προσβάσιμες. Θα πρέπει με άλλα λόγια να τις βγάλεις μια μια ώστε να φτάσεις εκεί που θες και η μνήμη δεν είναι μια ντάνα που αγγίζεις, αλλά ένα άυλο δωμάτιο του νου, άμεσα συνδεδεμένο με τις διαθέσεις. Χρειάζεται προσπάθεια για να διατηρείται όσο γίνεται πιο τακτοποιημένο. Τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτό; Δίνε χρόνο στον εαυτό σου. Μην τρέχεις να προλάβεις όλη την ώρα. Μη βιάζεσαι όλη την ώρα. Το να πειθαρχήσεις τον εαυτό σου είναι σαν να περπατάς σ’ ένα κακοτράχαλο μονοπάτι συνεχώς ανηφορικό και με πολλά, πάρα πολλά σημεία που οδηγούν στο κενό. Και ξέρετε τι συμβαίνει αν πέσεις; Ξανά όλα από την αρχή. Αν είναι να φτιάξεις κάτι σωστά η μοναδική οδός είναι πάντοτε η αρχή. Κάθε βήμα που κάνεις θα πρέπει να είναι σταθερό ώστε στο επόμενο να μη γλιστρήσεις. Και είναι πολύ πιθανό να γλιστρήσεις. Το να αποδεχτείς το λάθος, να το αναγνωρίσεις και μετά να προσπαθήσεις να το διορθώσεις είναι αυτό που χρειάζεσαι προκειμένου να συνεχίσεις ώστε στο τέλος να νιώσεις την ολοκλήρωση και όχι μια ψευδαίσθηση.

Eδώ τελειώνει το πρώτο μέρος του προβληματισμού μου σχετικά με το Sekiro: Shadows Die Twice.

Το έργο της FromSoftware μου έμαθε να είμαι καλύτερος παίχτης, πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι έχω παίξει. Η διαφορά του Sekiro με τα άλλα παιχνίδια της σειράς Soulsborne ή κάποιο απαιτητικό Platformer ή hack n slash είναι η πρόθεσή του. Θέλει να μου δείξει (και επέμεινε πολύ σε αυτό) ότι για να συνεχίσω θα πρέπει να το μάθω άριστα. Όχι καλά. Άριστα. Ναι, έκανα το χαρακτήρα που χειριζόμουν γρηγορότερο, αυξήθηκε το lifebar, κάποιες ικανότητες προστέθηκαν, όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δε με οδήγησε σε καμία από τις πολλαπλές μάχες στις οποίες βρέθηκα. Όταν το ολοκλήρωσα ήμουν εγώ καλύτερος. Τι εννοώ όμως με αυτή τη λέξη;

Το Sekiro με εξουθένωσε. Χρειάστηκα δύο μήνες προκειμένου να φτάσω στην τελική αναμέτρηση. Είναι ένα video game που συνεχώς προκαλεί τον παίχτη, τον φέρνει αντιμέτωπο με εχθρούς που σε συνδυασμό με το περιβάλλον καθιστούν τη μάχη, τις περισσότερες φορές, τόσο δύσκολη που σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι αν θα το παρατήσεις ή όχι. Ύστερα όμως τα καταφέρνεις και συνεχίζεις. Από τον έναν αντίπαλο στον άλλο, μέχρι που αντικρίζεις την, κατά τη γνώμη μου, κορύφωση του έργου. Την τελευταία νέα περιοχή και όσα εκείνη κρύβει.

Έκανα μια παύση.

Έκλεισα την κονσόλα.

Άνοιξα το παράθυρο του δωματίου και κοίταξα προς τη μεριά της ανατολής.

Ανακάλεσα όλα όσα είχα κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, την πορεία του Wolf.

Ήπια μερικές γουλιές από το ποτό μου.

Αχνά τα αστέρια στον νυχτερινό ουρανό της πόλης.

Τα φύλλα από τα λουλούδια ακίνητα.

Το χώμα στις γλάστρες νωπό.

Μια βαθιά εισπνοή κι έπειτα η επιστροφή στο δωμάτιο.

Κάποιες ημέρες μετά, έχοντας σταματήσει την πρόοδο επιστρέφω στο Sekiro. H περιοχή είναι όπως πάντα γεμάτη εχθρούς, μα πλέον δεν μπορεί κανείς να με σταματήσει. Αισθάνομαι ότι αυτό ήταν. Επιτέλους! Η τελική μάχη με περιμένει. Έκανα λάθος. Υπάρχει συνέχεια κι όπως θα έπρεπε να έχω καταλάβει το έργο του Hidetaka Miyazaki δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Η ώρα του επιλόγου αργεί. Ακόμη και εκείνη τη στιγμή, ύστερα από τόσο κόπο, μου έδειξε ότι έχω δρόμο μπροστά μου· και πράγματι είχα. Κι άλλα εμπόδια, κι άλλες προσπάθειες μέχρι τη συνάντηση. Την τελική αναμέτρηση.

Το συμπέρασμα λοιπόν στο οποίο οδηγήθηκα είναι ότι για να καταφέρεις να προχωρήσεις, να συνεχίσεις με όσα έχεις βάλει στόχο να πράξεις, χρειάζεται να είσαι παρόν στην κατάσταση που βιώνεις. Μην αναρωτιέσαι για το μετά. Για να το φτάσεις θα πρέπει να ολοκληρώσεις πρώτα το τώρα. Δώσε την αρμόζουσα προσοχή σ’ αυτό που έχεις μπροστά σου, παρατήρησέ το και όταν η στιγμή είναι η κατάλληλη κάνε την κίνησή σου.

Όλα αυτά μέσα από ένα παιχνίδι.

Ναι αλλά τι παιχνίδι…

Released: 2019

As Experienced by Element

Επιμέλεια του Δήμου Σκορδίλη