Κατά τη διάρκεια της προβολής, περίπου στα μισά της ταινίας, έκανα μια τρελή σκέψη: θα μπορούσε κάλλιστα να πρόκειται για ένα docufiction, που επικεντρώνεται στο πώς αντιδράει η σύγχρονη κοινωνία στην είδηση ενός ΠΟΛΥ σημαντικού νέου. Δεν επιλέγει όμως αυτή τη φόρμα, παρότι αξιοποιεί κάποια από τα συστατικά της. Πρώτιστο μέλημα, το ανακάτεμα της πραγματικότητας με τη μυθοπλασία, υπό το συναρπαστικό και απρόβλεπτο πρίσμα της σάτιρας.
Οι δύο βασικοί χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τον παραλογισμό, προσπαθώντας μέσα από την ορθολογική σκέψη να πείσουν τον κόσμο για κάτι που δε θα έπρεπε να αμφισβητείται. Το βασικό δραματουργικό εργαλείο του Mckay είναι οι αντιθέσεις. Τοποθετεί εκ διαμέτρου διαφορετικούς ήρωες μαζί, με στόχο να επιλύσουν σημαντικά προβλήματα. Για να γίνω κατανοητός δίχως ν’ αποκαλύψω τίποτα, θα σας δώσω μια άλλη αναλογία. Είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις ένα υπόστεγο για να προστατευτείς από τη βροχή, οπότε ζητάς τη βοήθεια ενός ειδικού. Συναντιέσαι λοιπόν μαζί του και του εξηγείς ακριβώς τι θέλεις. Εκείνος όμως απλώς σε κοιτάζει σαν να μη σε ακούει και πριν καν τελειώσεις να του μιλάς, σου λέει ότι δεν πρόκειται να βρέξει για το επόμενο χρονικό διάστημα οπότε γιατί χρειάζεσαι την κατασκευή; Εσύ συνεχίζεις να του παραθέτεις τους λόγους σου, ενώ ο ειδικός συνεχώς σε ξαφνιάζει με τις παράλογες ερωτήσεις του. Το ενδιαφέρον στη σύγκρουση τούτη δεν εντοπίζεται στο περιεχόμενο, μα στο γιατί υφίσταται ολότελα. Δε θα έπρεπε να είναι θέμα συζήτησης. Θα έπρεπε να υπάρξει άμεση συμφωνία και προσπάθεια επίλυσης με το όποιο κόστος. Το Don’t Look Up λειτουργεί αντιστοίχως, καυτηριάζοντας με μεγάλη επιτυχία αρκετές πτυχές του σύγχρονου κωμικοτραγικού τρόπου ζωής, με έμφαση στο δεύτερο συνθετικό.
Μονταζιακά επίσης διαπρέπει. Αξιοποιεί την παράλληλη αφήγηση, την επιθετική, ανά στιγμές, παράθεση εικόνων, αλλάζει το ρυθμό αναλόγως του νόηματος που θέλει να περάσει και ως αποτέλεσμα κατευθύνει τα συναισθήματα του θεατή. Δεν αφήνει περιθώριο να υποθέσεις κάτι άλλο πέρα από ό,τι σου δείχνει. Έχει τον απόλυτο έλεγχο. Ξέρει πώς να σε κάνει να ξεκαρδιστείς με κάτι αστείο ή ακόμη και με κάτι άκρως σοβαρό και το επόμενο λεπτό να στο κόβει, ανατρέποντας τη συνθήκη, δημιουργώντας σου αμηχανία, εφόσον πριν από λίγο γελούσες.
Οι αναφορές σε πρόσωπα της pop κουλτούρας, της πολιτικής, σε ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος, κοινωνικές συμπεριφορές, τεχνολογικά επιτεύγματα, μέσα μαζικής ενημέρωσης και άλλα, εντάσσονται άριστα στο σύνολο, χωρίς να τραβάνε επίτηδες την προσοχή με στόχο τον εντυπωσιασμό, εκτός από μια δύο περιπτώσεις που μου φάνηκαν κάπως χοντροκομμένες. Ο Mckay αξιοποιεί ποικιλοτρόπως το υλικό του και το φτάνει μέχρι τα άκρα. Οπωσδήποτε παρακολουθήστε από την αρχή μέχρι το τέλος τα credits καθώς μέχρι κι εκεί επιλέγει να προσθέσει τις πινελιές του.
Released: 2021
As Experienced by Element
Επιμέλεια του Δήμου Σκορδίλη
Comments
Post a Comment